TCP/IP مخفف عبارت Transmission Control Protocol/Internet Protocol است. این مجموعه پروتکل، پایه و اساس ارتباطات در شبکههای کامپیوتری، از جمله شبکههای اترنت را تشکیل میدهد.
وظایف TCP/IP:
آدرس دهی: TCP/IP به هر دستگاه در شبکه یک آدرس IP منحصر به فرد اختصاص میدهد که برای مسیریابی دادهها از مبدا به مقصد استفاده میشود.
بسته بندی: TCP/IP دادهها را به قطعات کوچکتر به نام بسته تقسیم میکند. این بستهها برای ارسال در شبکه کارآمدتر هستند.
مسیریابی: TCP/IP بستهها را از طریق شبکه مسیریابی میکند تا به مقصد مورد نظر خود برسند.
کنترل خطا: TCP/IP خطاهای احتمالی در ارسال دادهها را شناسایی و تصحیح میکند.
برقراری ارتباط: TCP/IP امکان برقراری ارتباط بین برنامههای مختلف در شبکه را فراهم میکند.
TCP/IP در اترنت:
پروتکل TCP/IP در لایههای ۳ و ۴ مدل OSI عمل میکند. این لایهها عبارتند از:
- لایه شبکه: این لایه وظایف آدرس دهی و مسیریابی را بر عهده دارد. پروتکل IP در این لایه قرار دارد.
- لایه حمل و نقل: این لایه وظایف مربوط به برقراری ارتباط و کنترل خطا را بر عهده دارد. پروتکل TCP در این لایه قرار دارد.
در شبکههای اترنت، پروتکل MAC (Media Access Control) در لایه ۲ مدل OSI وظایف مربوط به دسترسی به رسانه را بر عهده دارد. پروتکل MAC آدرس فیزیکی منحصر به فردی را به هر کارت شبکه اختصاص میدهد.
مزایای استفاده از TCP/IP در اترنت:
قابلیت اطمینان: TCP/IP از مکانیزمهای مختلفی برای تضمین صحت و درستی ارسال دادهها استفاده میکند.
کارایی: TCP/IP به طور کارآمد از منابع شبکه استفاده میکند.
قابلیت توسعه: TCP/IP به راحتی قابل توسعه و ارتقا است.
سازگاری: TCP/IP با طیف وسیعی از دستگاهها و سیستم عاملها سازگار است.
نتیجه:
پروتکل TCP/IP نقش حیاتی در برقراری ارتباطات در شبکههای اترنت ایفا میکند. این پروتکل مجموعهای از خدمات را ارائه میدهد که برای ارسال و دریافت دادهها در شبکه ضروری هستند.